تبليغاتX
مبلغان کردستان
شرکت زیراکس تصمیم گرفت تا لوگوی خود را بعد از 40 سال تغییر دهد.
«زیراکس» از جمله شرکت‌هایی است که نامش مانند «گوگل» تبدیل به یک فعل شده است. در بسیاری از کشورها زیراکس به مفهوم کپی گرفتن است. شاید شما هم شنیده باشید که فردی برای کپی گرفتن می‌گوید «لطفاً دو تا زیراکس از صفحه اول شناسنامه من بدهید».
شرکت زیراکس تصمیم گرفته تا لوگوی قبلی با حروف بزرگ قرمز رنگش که در سال 1960 طراحی شده بود را با فونت FS Albert که فونتی نرم‌تر و حروفی کوچک‌تر دارد، و در کنارش یک کره مدور با دو روبان متقاطع سفید قرار گرفته، تعویض کند. فونت جدید گوشه‌هایی گرد دارد و باعث می‌شود تا این برند مفهوم انسانی‌تری داشته باشد و از فضای تکنیکال فاصله بگیرد. در عین حال کره سه بعدی قرمز رنگ مفهوم به روز بودن، جهانی بودن، اینترنت و روبان متقاطع سفید، ارتباط میان شرکت و مشتری را به ذهن منتقل می‌کند.


لوگوی قدیمی شرکت زیراکس


لوگوی جدید شرکت زیراکس

منبع: Business Week

+ نوشته شده توسط رضا معظمی در چهارشنبه دوازدهم تیر 1387 و ساعت 12:42 |
وله

  در فرهنگ آکسفورد معادل «وله» واژه Interlued آمده است به معنای میان پرده و زمان اندکی که قسمتهای یک نمایش یا فیلم از هم جدا می کند. همچنین به قسمتی که در«میان وقفه» ارائه می شود و شامل موزیک، فیلم و تبلیغ است. به بیان دیگر وله به مجموعه ای از افکتهای تصویری گفته می شود که ما بین برخی برنامه های تلویزیونی به سبب اهدافی خاص پخش می شود.

می توان وله ها را به وله های مستقل، وله های اعلام برنامه یا وله اعلامی، وله های مکمل که شامل( وله های مقدماتی، وله های میان برنامه و وله های همزمان یا زیر نویس) تقسیم بندی نمود.

ـ وله مستقل: به صورت مستقل از سایر برنامه ها و با اهدافی در جهت اهداف شبکه پخش کننده طراحی می شوند. وله های مستقل یه سبب ایجاد شناخت، تبلیغ، آگاهی دادن در زمینه ای خاص و منطبق با اهداف آن شبکه طراحی و اجرا می شوند.                                       

ـ وله اعلام برنامه یا وله اعلامی: وله های اعلام بنامه با هدف معرفی عملکردهای کلی و دقیق برنامه های تولید شده و یا تنظیم شده طراحی می شوند و بیشتر رسالت اطلاع رسانی در زمینه روند و پخش دقیق زمان برنامه های را بر عهده دارند.

ـ وله های مکمل: به گروههایی اطلاق می شود که همزمان با برنامه یا قبل و یا در بین برنامه پخش می شوند و شامل وله های مقدماتی، میان برنامه و همزمان هستند.

الف- وله های مقدماتی:  وله های مقدماتی قبل از شروع برنامه اعم از خبر و سریال به عنوان فراخوان به کار می روند و برای آماده سازی ذهن بیننده هستند. این وله ها قبل از شروع فیلم سینمایی و خبر می آیند.

ب- وله های میان برنامه: وله های میان برنامه خاص برنامه ای نیستند، اما بیشتر در برنامه های ترکیبی کاربرد دارند. در حین پخش برنامه هایی مانند میزگرد، گفتگوهای گوناگون برای ایجاد تنوع ، استراحت، ایجاد تمرکز در حین دیدن و شنیدن و جمع بندی محتوای برنامه از وله استفاده می شود.

ج- وله های همزمان یا زیرنویس: وله های همزمان به صورت زیر نویس به کار می روند. به هنگام پخش اکثر برنامه ها این وله به شکل افقی ، اطلاعات مورد نظر و لازم را به بیننده منتقل می کند. این اطلاعات مربوط به آن برنامه نیست و شامل زمان بندی (میزان زمان برنامه ،نام برنامه و میزان زمان باقی مانده) اعلام برنامه بعدی، اطلاعیه های مهم، برخی اخبار مهم و... است.

+ نوشته شده توسط رضا معظمی در شنبه بیستم مرداد 1386 و ساعت 1:59 |
 برنامه زنده برنامه ای است که بین تولید و پخش آن هیچ فاصله ای نیست  و همزمان که تولید می شود پخش می گردد. نوع دیگر برنامه های زنده٫ برنامه های شبه زنده است به این معنا که برنامه ابتدا تولید می شود اما با فاصله نیم ساعت یا یک ساعت از تولید پخش آن آغاز می گردد. این گونه٬ برای برنامه هایی مفید است که زمان پخش آنها در ساعاتی است که انجام کار برای گروه تولید بسیار دشوار است و یا به عبارتی برای افراد دشوار است که در آن ساعت حاضر شوند مثلا ساعت ۲ بعد از نصف شب.

  برنامه های زنده این امکان را به شما می دهد تا ارتباط دو طرفه یا تعاملی را با بینندگان برقرار کنید و آنها را در امر ارتباط دخیل نمایید چون از ابتدای به وجود آمدن تلویزیون تمام مسئله دست اندرکاران این بود که این ارتباط یک طرفه و کسالت آور که در رسانه ها وجود دارد را به نحوی دو طرفه نمایند. در گذشته نه چندان دور و شاید در حال حاضر در بعضی برنامه ها در برنامه های زنده این کار با یک خط تلفن صورت می گیرد که از بینندگان خواسته می شود  که تا نظرات و یا انتقادات و یا سوالات خود را از مهمان برنامه از این طریق با عوامل برنامه در میان بگذارند . اما امروزه با پیشرفت تکنولوژی ٫عوامل سازنده به وسیله پیام کوتاه با بینندگان خود ارتباط برقرار می کنند بدین صورت که با گذاشتن یک مسابقه و دادن یک تلفن٫ از بینندگان می خواهند در مسابقه شرکت کنند مزایای  کار:

   ۱- حدس مقدار تقریبی تعداد بیننده هایی که با برنامه موافق هستند. چون این امر پدیرفته شده که کسانی که با برنامه موافقند در فرایند برنامه سازی مشارکت می جویند.  

  ۲- آگاهی از میزان سواد و دانش بینندگان در مورد موضوع برنامه.

    هر چند که بینندگان به دنبال جوایز هستند اما به طور ناخواسته در یک نظرسنجی ای که برنامه ساز در مورد میزان محبوبیت برنامه خود ترتیب داده شرکت جسته اند.

     برنامه زنده این اطمینان را به بیننده می دهد که مدیریت و یا گروههای فشار هیچ گونه دخالتی و دخل و تصرفی در فرآیند برنامه سازی و یا محتوای آن نداشته است. مثلا سخنرانی یک فرد ٫ که این شائبه پیش می آید که رسانه بر اساس سیاستهای خود  بعضی از قسمتهای ناهمگون آن سخنرانی با سیاستهای خود را حذف و یا سانسور کرده است و بیننده به محض دیدن لوگوی برنامه زنده فارغ از هر گونه دخل و تصرف در محتوای برنامه به تماشای آن می نشیند. 

 

+ نوشته شده توسط رضا معظمی در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 و ساعت 11:21 |
 برنامه زنده، برنامه مستند محض

زنده بودن برنامه ها در تلویزیون ، حس مستند بودن برنامه را تقویت می کند.در برنامه زنده یک واقعه ای در حال اتفاق افتادن است  و به هیچ عنوان برنامه ساز دخل و تصرفی در آن واقعه ندارد و احساس خود را شریک نمی کند. این که برنامه ساز شاهد است نه بازیگر به این معنا است به این که در به وجود آوردن آن شریک نیست(در برگزاری یک مراسمی که به طور مستقیم از تلویزیون پخش می شود مانند  برگزاری یک مسابقه فوتبال) یا اگر هم شریک باشد در کنترل نمودن آن نقشی ندارد؛ مثلا در یک برنامه گفتگو محور ، در دعوت مهمانان نقش دارد  و شریک است و تاثیر گذار است اما این که به مهمانان خط دهد و  نظر آنها  را در حمایت از یک جریان خاص مورد نظر خود برگرداند نقشی ندارد.

    اگر بتوانیم ژانر مستند را به مستند محض ، بازسازی، آرشیوی و...تقسیم نماییم با تعریفی که در بالا داشتیم می توانیم برنامه های زنده را برنامه های مستند محض مساوی بدانیم.در مستند محض ، مستند ساز هیچ نقشی در شکل گیری وقایع ندارد و تنها به عنوان شاهد در ماجرا  عمل می کند و به عبارتی دیگر ماجرا به انتظار مستند ساز نمی نشیند تا به مانند فیلمهای داستانی تمام عناصر سازنده فیلم از قبیل نور ، صدا و... را در اختیار خود بگیرد و آنها را کنترل نماید و بعضی از عوامل به گونه ای است  که کنترل نمودن انها از حوزه اختیارات مستند ساز خارج هستند. این شباهت در برنامه زنده هم تا حدودی وجود دارد.یعنی تکنیکی که در این ژانر تلویزیونی به کار می رود تکنیک مستند است هر چند که این نوع برنامه ها از برنامه های مستند سرگرم کننده تر هستند. در برنامه زنده می توان با یک پیش تولید قوی و منسجم ، بعضی از عناصری که در ساخت برنامه به کار  می رود را تحت کنترل خود در آورد ،زیرا عملا برنامه های زنده به غیر از گزارشهای خبری- با سه دوربین و یا بیشتر ضبط و پخش می شوند و این امر باعث می شود تا تیم تولید ساعاتی قبل از شروع برنامه در محل حاضر  شوند و عناصر مختلفی چون نور، صدا و ... را تحت کنترل خود داشته باشند وآماده باشند. مثلا در یک مسابقه  فوتبال در یک ورزشگاه ، تیم برنامه سازساعاتی قبل از شروع برنامه آماده هستند تا این مسابقه را به صورت زنده تقدیم علاقه مندان نمایند؛ وعوامل سعی می کنند بهترین نقطه را برای استقرار دوربینها و میکروفنها و عوامل خود تعیین کنند تا هر چه بهتر مسابقه را ضبط نمایند اما با شروع مسابقه دیگر گروه برنامه ساز  نمی تواند در به کنترل گرفتن مسابقه کاری انجام دهد مثلادر اواسط مسابقه اگر دوربینی از کار بیفتد گروه برنامه ساز  نمی تواند به بازیکنان دستور دهد که بازی را متوقف کنند تا آنها آن دوربین را تعویض نمایند واین مسیر مسابقه فوتبال است که تیم برنامه ساز را باخود همراه می نماید. به بیان دیگر گروه برنامه ساز تا شروع مسابقه تمام عوامل را می تواند کنترل نماید اما با شروع مسابقه و برنامه دیگر نمی تواند کنترلی بر برنامه داشته باشد و به همان ترتیب این ماجرا است که آنها را با خود می برد  نه آنها ماجرا را. و بدین ترتیب دمکراسی در تلویزیون به وسیله مستند آغاز شده است نه با مشارکت بیننده در سراسر برنامه به وسیله ای میل،تلفن و یا نظر سنجی.

 

+ نوشته شده توسط رضا معظمی در سه شنبه بیست و دوم خرداد 1386 و ساعت 11:18 |
تنوع در زندگی روزمره یا یک تصمیم مدیریتی!

در روزهای آتی

+ نوشته شده توسط رضا معظمی در شنبه هجدهم آذر 1385 و ساعت 21:53 |
با آرزوی قبولی طاعات وتبریک عید فطر امیدوارم تعطیلات عید فطر شما همکلاسیها قبول باشد
+ نوشته شده توسط رضا معظمی در یکشنبه هفتم آبان 1385 و ساعت 19:44 |
  آموزش نقش تعیین کنندهای در یک مدیریت خلاق دارد."کنفوسیوس" فیلسوف و حکیم چینی احکامی در زمینۀ مدیریت ارائه میدهد.که یادآوری آن به جاست؛او میگوید:«اگر مایلید تغذیه یکسال خود را تأمین کنید گندم بکارید٬اگر ده سال رفاه میخواهید درخت بکارید٬اگر در پی رفاه و آسایش یک قرن هستید به آموزش توجه کنید».آلفرد مارشال پرورش نیروی انسانی را با ارزش ترین نوع سرمایه گذاری به شمار می آورد و معتقد است که تربیت یک صنعت کار یا مخترع می تواند هزینۀ آموزش و پرورش یک شهر را جبران کند.به نظر او« هیچ اسرافی بالاتر از این نیست که نابغه ای را که در خانواده های کم در آمد بزرگ می شود به کار کم اهمیتی مشغول کنیم».
+ نوشته شده توسط رضا معظمی در پنجشنبه نوزدهم مرداد 1385 و ساعت 1:3 |
با سلام به دوستان
+ نوشته شده توسط رضا معظمی در یکشنبه پانزدهم مرداد 1385 و ساعت 0:7 |

 تبریک به بزرگ استاد دوستان نهان واشکار

+ نوشته شده توسط رضا معظمی در سه شنبه دهم مرداد 1385 و ساعت 15:49 |
مهم‌ترین کوشش برای حفظ هویت فرهنگی ملل در عصر اطلاعات و در عین حال بقا در این جامعه‌ی شبکه‌ای،‌استفاده‌ خردمندانه و برنامه‌ریزی شده از رسانه‌ها و فناوری ارتباطی جدید به ویژه ماهواره‌ها، اینترنت و سایر امکانات این عصر برای ایجاد شرایطی جدید جهت همزیستی میان تمدن‌ها ، فرهنگ‌ها و اقوام ونژادهای گوناگون است. با این وضع کشورها باید بتوانند ساختارهای مناسب را برای حضور در این عصر جدید فرهنگی ابداع کنند تا از صحنه حذف نشوند. چنانکه اریک‌فروم معتقد است: «تاریخ بشر گورستان فرهنگ‌های بزرگی است که پایان فاجعه‌آمیز آن‌ها بدان سبب بوده است که نتوانستند در برابر چالش‌ها،واکنشی برنامه‌ریزی شده ، خردمندانه و آزادی بروز دهند» باید اذعان داشت، درسطح جهان،‌ رسانه‌های ملی و محلی در امر هویت‌بخشی و حفظ هویت جوامع تحت پوشش خود زمانی موفقیت بیشتری خواهند داشت که هم بتوانند از تحمیق مخاطبانشان جلوگیری کنند و هم قادر باشند مخاطبان دیگر رسانه‌ها را به خود جلب کنند و این میسر نیست جز با استفاده از ابزارهای رسانه‌ای نوین مانند شبکه‌های ماهواره‌ای و رایانه‌ای و تکیه بر امتیاز‌های فرهنگ خودی_ به ویژه تقویت پوشش رسانه‌ای خرده‌فرهنگ‌ها_ از طریق رسانه‌های مقاوم.

به باور بسیاری از صاحب‌نظران برای آن که جوامع مختلف در عین حفظ هویت خود از امکان حضور فعال و مؤثر درعصر جدید بی‌بهره نمانند باید در جهت «به هنگام »کردن فرهنگ و هویت خود بکوشند تا توان انطباق و سازگاری با تحولات را به دست آورند. بدین معنا که بین توسعه فناوری و مسایل و زمینه‌های فرهنگ خودی نوعی سازش به وجود آورند.
در چنین شرایطی موضع ما در مورد انکار یا قبول رسانه های جدید بخصوص اینترنت و ماهواره چیست؟
+ نوشته شده توسط رضا معظمی در یکشنبه هجدهم تیر 1385 و ساعت 11:35 |
23411